Just like we used to...

Δεν άντεχε άλλο να κάθετε στον καναπέ. Η τηλεόραση τα ίδια και τα ίδια. Βαρεμάρα.

Σαν ζόμπι κοίταζε μια παλιά ελληνική ταινία. Όταν το σκέφτηκε καλύτερα η ταινία δεν ήταν τόσο παλιά. Τουλάχιστον όχι τόσο παλιά όσο αυτός. Τα χρόνια περάσανε. Όλα αλλάξανε αλλά αυτός έμεινε στα ίδια. Εξέλιξη μηδέν. Ή ίσως νομίζει ότι δεν υπάρχει εξέλιξη. Σημασία έχουν τα χρόνια που περάσανε. Τα αναπολεί. Νιώθει ότι κάπου έχασε το ραντεβού με την μοίρα.

13 Years Later

Θυμάμαι την οθόνη να τρέμει. Βασικά όλο το διαμέρισμα έτρεμε. Εγώ μπήκα κάτω από το γραφείο και το μόνο πράγμα που σκεφτόμουνα, βλέποντας το μπαλκόνι να πηγαίνει πέρα δώθε, είναι ότι εδώ κάπου γράφεται το τέλος. Το τέλος όμως δεν γράφτηκε. Θυμάμαι να παίρνω με αγωνία τον πατέρα μου στο κινητό και η Τελεστέτ να μην έχει σήμα, το σοβατεπί πάνω από την πόρτα να έχει γκρεμιστεί και τις πατάτες σερβιρισμένες μαζί με τη φέτα πάνω στο τραπέζι.

20 δευτερόλεπτα θάρρους

Ανέβαινε γρήγορα την Κολοκοτρώνη προς το Σύνταγμα. Η βροχή ήταν δυνατή και αυτός χωρίς ομπρέλα. Αυτές οι γαμημένες ανοιξιάτικες μπόρες σου αλλάζουν τα φώτα.

Κοιτάζει κάτω για να μην βραχούν τα γυαλιά του. Βλέπεις τα δέντρα στο δεξί πεζοδρόμιο δεν παρέχουν αρκετή προστασία από τη βροχή. Ούτε το μικρό γείσο των κτιρίων είναι αρκετό. Τουλάχιστον έτσι αποφεύγει τις νερολακούβες που έχουν δημιουργηθεί στις τρύπες του πεζοδρομίου. Τα μαύρα Slim all stars του δεν θα τον προστατέψουν αν ξεχαστεί και πατήσει μέσα.